KUNSTENAAR 2009

ASTRID BUSSINK Brigitte Bosman

In 2005 won Astrid Bussink (Eibergen, 1975) de prestigieuze First Appearance Award tijdens de IDFA met haar debuutfilm The Angelmakers. In deze eerste film onderzocht zij het waargebeurde verhaal van de vrouwen in het Hongaarse dorpje Nagyrév die hun mannen systematisch hadden vergiftigd. Met deze provocerende documentaire legde Bussink de basis voor een eigen filmtaal die inmiddels haar kenmerk is geworden. Ongeacht hun lengte en met titels als Upside Down (2006), The 9 Lives of My Car (2007) en The Lost Colony (2008), tonen al haar documentaires een herkenbare mix van ernstige thema’s en subtiele humor, een stijl die de afgelopen jaren heeft gezorgd voor erkenning in de internationale filmgemeenschap. Voor Longstories maakte zij een experimenteel videowerk waarin humor plaats lijkt te hebben gemaakt voor poëzie. In Perpetuum Mobile (2008) zien wij een vrouw in het water duiken en eindeloos zwemmen van de ene naar de andere kant van het wateroppervlak. Soms beweegt zij vooruit, soms ook achteruit. Terug naar het begin. Geïnspireerd op het verhaal van Nelly Sweere, gaat Perpetuum Mobile voornamelijk over de vervormde ervaring van tijd die de ziekte veroorzaakt. De ene dag was Sweere gered en de andere moest zij opnieuw vrezen voor haar leven. De tijd bleek niet meer rechtlijnig te zijn maar cyclisch. Opgevouwen in zichzelf als het ware. Op dezelfde manier functioneert Perpetuum Mobile. Als een tijdmachine die de kracht heeft om de tijd te trotseren, laat Perpetuum Mobile het meisje eindeloos verdwijnen onder water. Voor Bussink is Sweere een hedendaagse Sisyphus die zich steeds opnieuw moet hervinden.