Uw verhaal
Hoe vertel je in 1000 woorden zoveel ellende?Jolanda Thielen
Cancer Combat
4 maart 2011, 12.01 uur
Terwijl half Nederland zich opmaakt voor Carnaval, een korte vakantie of gewoon een lekker lang weekendje, ga ik mezelf opmaken voor de rest van leven.
Zonder de benodigde schmink zal ik van 't in de schulp gekropen pierootje weer 'n lachende clown proberen te gaan maken en ik ben er van overtuigd dat dat, met de hulp van mijn familie, vrienden en kennissen zal gaan lukken.
Ik ben er wel klaar voor. De afgelopen 2 weken zijn emotioneel zwaar maar uiteindelijk verhelderend en ontladend geweest. Dat is goed zo en heeft me goed gedaan.
Je leert jezelf en je vrienden kennen. En natuurlijk realiseer ik me, dat het voor sommige mensen ook heel moeilijk is om naar mij toe te reageren.
Geeft niet, snap ik wel, dat gebeurt, ook al doet het soms wel een beetje pijn. Ik bijt niet, ben niet besmettelijk, ben niet veranderd.
Ben nog altijd dezelfde Jolanda en ook al hebben niet al mijn vrienden Hyves om dat te kunnen bevestigen dat is ook helemaal niet nodig. Echte voelen én weten dat.
Ben nog altijd dezelfde Lan, Ma en Oma, schat en lieverd in de ogen van de mensen die van me houden. (O)m@Lan, een beetje meer zorgen en een beetje grijzer geworden, oké, maar dat mag.
Runaway Train
7 maart 2011 – 20 april 2011
Als we de heuvelen weg oprijden en ik zie de prachtige omgeving van de Heilige Landstichting overvalt me een gevoel van angst en tegelijkertijd hoop. Ik probeer mijn tranen te bedwingen voor Peter maar het lukt niet helemaal. Geeft niet, angst hebben is heel logisch. Mijn leven gaat vandaag zoveel veranderen. Het gaat overgenomen worden door artsen en verpleegkundigen en bovenal door chemotherapie en bestraling.
7 weken lang overgeleverd aan, tja aan wat ?
Ik noem het maar een Runaway rain................. en ik krijg een kans op er op te springen.
De trein dendert in razendsnel tempo over de perrons. Niet te stoppen, runaway train, ik kan alleen nog maar springen.
Als ik mis raak ik verpletterd als ik niet spring dendert het over me heen.
7 lange en zware weken volgen en Dr. Van der Drift heeft gelijk gekregen. Ik ben blijven drijven. Vanaf 14-04-2011 noem ik het dobberen en leek het regelmatig of de trein over me heen denderde maar sinds gisteren, 2e Paasdag, zit er weer een beetje voorruitgang in. Weliswaar nog wel met medicatie maar dat is niet erg …. Er zit weer leven in deze tank dus ik kan weer in de verdediging.
De komende 2 weken zal ik aan moeten sterken en doet de behandeling zijn nawerk. Het wordt spannend, 11 mei nadert maar daar wil ik nog even niet aan denken. Dat station is nog een eindje weg.
Ligt op de route van Geloof en Hoop en net als de route Liefde .........................beeing there when I need you the most.
Jolanda Thielen
