Uw verhaal
Een emotionele roller coaster: Wat je doet, kun je niet alleenNelly SweereHoe het begon
In augustus 2005 kreeg ik last van een kriebelhoestje. Toen de klachten aanhielden ben ik na zes weken naar de huisarts gegaan. Zij dacht in eerste instantie aan een luchtweginfectie, maar toen de antibiotica niet aansloeg heeft ze me direct doorverwezen naar een longarts. De röntgenfoto toonde een klein vlekje op mijn linkerlong plus een diffuse waas. Vanaf dat moment ben ik in een reeks van onderzoeken terechtgekomen: bronchoscopie, Ct-scan, longpunctie, en een PET-scan. Geen van de onderzoeken kon uitsluitsel geven, maar het scenario schoof steeds meer op naar longkanker. Bij de eerste foto was er bij mij nog geen enkel besef dat het kanker zou kunnen zijn. Immers, ik ben een niet rokende, gezond van lichaam en geest levende jonge vrouw. Uiteindelijk werd na een kijkoperatie, waar twee wiggen zijn verwijderd, medio november de diagnose gesteld: adenocarcinoom met lymfatische verspreiding, stadium T-4 en slechts palliatief behandelen mogelijk. De klap was ongelooflijk groot. Ik was een week lang ondergedompeld in een bad van wanhoop en verdriet. Na een week werd ik op een ochtend wakker met een enorme rust over me heen in het besef dat ik voor mijn leven zou gaan, dat de dood er nog lang genoeg zou zijn en dat het nog niet zover was. Mijn anker vanaf dat moment; “Trust the process.”.
De medische behandeling
Na een second opinion te hebben aangevraagd zijn we voor de geneeskundige behandeling overgestapt naar de VU In Amsterdam. Daar heb ik gedurende drie maanden een chemokuur (Cisplatine en Gemcitabine) gekregen en eind maart 2006 is mijn linkerlong verwijderd. Deze operatie is voor mij in mentale zin een belangrijke doorbraak geweest, ik wilde het gevoel hebben alles te hebben gedaan. In september 2006 waren er uitzaaiingen in mijn rechterlong, waarvoor ik gedurende drie maanden behandeld ben met Alimta. Dit had een goed resultaat, maar op de laatste CT-scan van 11 september waren weer minuscule afwijkingen te zien. Ik ben inmiddels weer gestart met Alimta en daarmee is mijn derde chemokuur een feit. Ik blijf er voor gaan, immers de hoop sterft als laatste.
