Uw verhaal
Het verhaal over mijn longkanker begint op 1 juli 2008
Wil Balemans
Het verhaal over mijn longkanker begint op 1 juli 2008. De dag dat voor de horeca het rookverbod werd ingesteld.
Ik was er blij om, ik had veel last van mijn astma in rokerige ruimtes. Helaas werd toch 1 juli geen blije dag voor mij, maar gaf een hele andere wending aan mijn leven. Ik kreeg te horen dat er een plekje op mijn long zat en dat het waarschijnlijk longkanker was. Heel onverwacht, ik had geen klachten. Ik zag een druppeltje bloed bij mijn astmaslijm. Na diverse onderzoeken bleek het inderdaad longkanker in mijn linkerlong (niet-kleincellig) te zijn. Er zat ook een uitzaaiing in een lymfeklier naast de long.
Mijn wereld stond even stil. Ik vond het voor mijn man en kinderen erger dan voor mezelf.
Hoe vertel ik het aan mijn kinderen? Aan mijn zoon Bart, die net met een nieuw huis bezig was. Mijn dochter, Marieke was zwanger. Ze was net een beetje aan het opknappen, de eerste vier maanden van haar zwangerschap waren heel zwaar. Door uitdrogingsverschijnselen kwam ze 3 keer in het ziekenhuis terecht. En nu kreeg ze die ellende van mij er ook nog eens bij. Ik nam me op dat moment voor: ik wil ons kleinkind zien. Ik ga ervoor! Het cynische was dat zij medicijnen( Primperan) tegen de misselijkheid nam, die ook gegeven werden aan mensen die misselijk zijn van de chemo. Ik zei toen nog tegen haar: "Gelukkig neem jij deze pillen voor iets moois. Als je zo misselijk bent en het komt door kanker, is het nog veel erger. Onthoud dat maar, als je weer zo ziek bent!" Wat raar als je dan een paar maanden later zelf die pillen moet nemen, maar nu wel vanwege de kanker!
Ik ben toen begonnen met 3 chemokuren en 24 bestralingen, met het doel de uitzaaiing van de lymfeklier weg te krijgen, zodat ik nog geopereerd kon worden. Toen de chemo's en de bestralingen achter de rug waren, werd er een scan gemaakt en ontdekten ze bij mij een longembolie. Het goede nieuws was wel dat de uitzaaiing weg was, zodat ik nog geopereerd zou worden. Ik heb toen eerst 14 dagen in het ziekenhuis gelegen voor die longembolie en kreeg toen ook nog een kijkoperatie om te kijken of er geen uitzaaiingen meer te zien waren in het gebied van de longen naar de hals.
Na een dag of 5 wachten kreeg ik de uitslag dat er niets meer te zien was en kon ik de volgende week geopereerd worden. Op 10 oktober is de helft van mijn linkerlong weggehaald. Na een week mocht ik weer naar huis en begon de herstelperiode.
Het was zwaar, maar ik heb nooit de moed verloren. Ik ben altijd positief gebleven. Al viel dat niet altijd mee. Mijn schoonmoeder is in de periode van de chemokuren overleden. Ik heb haar niet meer gezien en ik ben niet naar de begrafenis geweest. Ik was bang voor infecties, omdat ik weinig weerstand had door de chemo. Het was moeilijk om mijn man en mijn kinderen alleen te laten gaan. Juist op de dag van de begrafenis ging mijn haar eraf, heel emotioneel. Gelukkig kreeg ik veel steun. Dat hielp echt. Mijn man en kinderen waren er altijd voor mij. Je wordt als gezin nog veel hechter. Van mijn broers en zussen kreeg ik een bestralingsmand. Na iedere bestraling mocht ik een cadeautje openmaken. Dat was een enorme oppepper!
