Mijn packmannetje (Tarceva) krijgt iedere avond de opdracht mee om de kankercellen op vreten en op te ruimen. De kanker moet eruit, punt! Ondertussen kan ik op de goede dagen genieten van alle mensen die ons steunen. En van mijn hobby’s, zoals zingen, fotograferen, schrijven en lezen. Ik moet mijn dagen goed plannen omdat ik mijzelf anders behoorlijk tegenkom. Ik ga ook weer twee keer per week naar fysiotherapie om te werken aan mijn conditie. En dat is hard nodig.
Ik accepteer dat ik regelmatig een slechte dag heb in de wetenschap dat goede dagen zullen volgen.
Het niveau van voor de longkanker komt nooit meer terug, maar ik kan ondanks mijn beperkingen nog heel veel. Mijn maatje is begin oktober aan de gevolgen overleden en dat was schrikken. Het gaf mij echter wel levenskracht om door te vechten. De eerste controle was gelukkig goed, de medicijnen zijn aangeslagen en ik ga er dus mee door. Het blijft alles bij elkaar een zwaar traject waar je samen doorheen gaat. Je hele leven wordt overhoop gehaald en behoorlijk door elkaar geschud. Wat mij zeker helpt is het hebben van maatjes of bondgenoten. Voorlopig geniet ik van alle kleine, mooie en bijzondere momenten en goede dagen van het leven. Iedere gelukkige dag is er één!
Marjo Pullens
